Κείμενο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Δεν είναι λίγες οι οικογένειες που ζουν το δράμα, το ενδοοικογενειακό σφάλμα μιας απολύτου απρόσμενης συνταξιοδότησης του πατέρα κυρίως.

Πολλά χρόνια πριν, με τη μορφή αστεϊσμού και κυρίως καλαμπουριού, λέγαμε για τις συνταξιοδοτήσεις των ανδρών μας, νυν και πρώην, χωρίς να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε και να αντιληφθούμε τη δίνη στην οποία καταφέραμε ή αναγκαστήκαμε να στροβιλιστούμε, μόνοι μας ή και παρέα.

Τα αναπάντητα γιατί, τα εξακολουθητικά διότι, όλα αυτά γίνανε θηλιές και ήρθαν και αποτελείωσαν έναν πνιγμό, έναν αργό, ζωντανό θάνατο, που το μόνο που είχε να προσκομίσει ήταν η δική μας ζωή σε ένα χαρτί, σε μια οθόνη ενός κινηματογράφου, όπου εξελλισόταν το θέατρο του παραλόγου.

Συμμετείχαμε κυρίως εμείς, ως πρωταγωνιστές σε κάποιες φάσεις της ζωής μας και μετά σαν κομπάρσοι, αφήνοντας και επιτρέποντας διαφόρων ειδών παρεισφρήσεις που τότε φάνταζαν ανώδυνες και ακίνδυνες.

Μα ο καιρός έχει πολλά γυρίσματα και ανηφοριές και κατηφοριές.

Πάντα έλεγα και θα το υποστηρίζω, πως ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται και δεν αντιλέγω διόλου προς αυτό. Το θέμα είναι να αντέξει, να καταφέρει να τα φέρει εις πέρας, μα με τη μόνη σιγουριά και ειλικρίνεια που θα του αποπνέει και το ταίρι του, αλλιώς τα πάντα είναι δώρο άδωρο.

Οι κυβερνήσεις εν αγνοία τους έχουν συντελέσει και διατελέσει αυτόπτες μάρτυρες πολλών διαζυγίων πλέον, πολλών χωρισμών, γεγονός που διαφαίνεται εντονότατα και μαζικά, με αποτέλεσμα να ωθούν τα άτομα σε πρόωρη συνταξιοδότηση και κατά συνέπεια σε πρόωρο μαρασμό και γήρανση.

Κανείς δε θα το παραδεχτεί, κανείς δε θα θελήσει να δει και λίγο πέρα από τα δικά του όρια και περιθώρια που έχει ήδη στήσει και περιστοιχίσει τόσα χρόνια, τόσο καιρό. Με τον τρόπο τους, με το δικό τους θέλω, υπερίσχυαν, σύστηναν και αποτελούσαν ομάδες και πληρώματα, όπου η γνώμη τους έπαιζε καθοριστικό και αποτελεσματικό ρόλο. Τώρα όμως όλα αυτά τελείωσαν και ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Έλα, όμως, που η συνήθεια και δύσκολο πράγμα είναι και αναμφίβολα δυσκολοχώνευτο, καθώς τα χρόνια, οι ηλικίες που θα συνταξιοδοτηθούν είναι τόσο μικρές και ανάξιες προς αυτό. Άντρες και γυναίκες στην ηλικία των 45 ή και των 50 ετών είναι ανεπίτρεπτο να τίθενται με τον ένα ή τον άλλον τρόπο στο περιθώριο, στη σύνταξη, καθώς υπάρχουν διάφοροι κλάδοι που αφήνουν τα κόκαλά τους, μεταφορικά πάντα, στο χώρο εργασίας τους.

Αλήθεια έχετε ρωτήσει το οικογενειακό περιβάλλον τι αντίκτυπο έχει και με τι αντίτιμο αμοίβεται η μέχρι τώρα στήριξη και υποστήριξη του εν λόγω συνταξιοδοτούμενου; Οικτρό και φοβερό το λάθος. Πάγια τακτική, που εν τέλει φρόντισαν και την ξεκαλούπωσαν από τον πάγο και της δίνουν ζωή και δράση για ακόμα κάποια χρόνια.

Για να μην παρεξηγηθώ, που δε θα το ήθελα με κανέναν τρόπο, δεν τάσσομαι κατά της συνταξιοδότησης, αλλά αυτά τα χρόνια και μ’ αυτές τις εργασιακές συνθήκες που επικρατούν σε διάφορους ιδιωτικούς φορείς, είναι πρόκληση η μειωμένη υπηρεσία.

Αν δεν είσαι στο χορό, δε μαθαίνεις και να χορεύεις, όπως και έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέμε. Όταν έχει μάθει κάποιος να λείπει, να αναλώνεται και να καταναλώνεται, γιατί ίσως τον βολεύει, τον συμφέρει, ίσως γιατί το επάγγελμά του είναι τόσο πόρωση και εξάρτηση που έχει θυσιάσει την οικογένειά του και την υπόλοιπη ζωή του, χάρη σ’ αυτό και εγώ τα έχω όλα συγκεχυμένα μέσα στο μυαλό μου, καθώς καταλαβαίνω ότι καλύπτουν με κάποιο τρόπο δικές τους εσωτερικές ανάγκες.

Έρχεται όμως το πλήρωμα του χρόνου που εξηγείται και εκδικείται για την όλη αδιαφορία, παραμέληση, καθώς και για τις συστηματικές αποχές, αν και παρουσίες με μεν ναι το κορμί, αλλά το μυαλό να τρέχει και να ταξιδεύει χιλιόμετρα μακριά, στις ανάγκες στις καθοδηγούμενες, αν και κάποιες φορές παράλογες διαταγές, αλλά που θα έπρεπε να τελεσθούν και να εκτελεσθούν εις το έπακρο αυτών.

Ίσως να μη φταίνε και αυτοί που μάθανε ή τους έμαθαν να ακούνε τυφλά και να υπακούνε, παραγκωνίζοντας θεσμούς και ιδέες μονάκριβες και αναντικατάστατες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, πως από το φιλικό μου περιβάλλον, ουκ ολίγα ζευγάρια είναι υπό το καθεστώς της διάζευξης του εγγάμου βίου τους, διόλου παράξενο και δυσνόητο.

Παλιά έλειπαν, εκτελούσαν και διατελούσαν εντολές, παραγγέλματα, τώρα έρχονται να ζήσουν και να συμβιώσουν σε ένα σπίτι με το ταίρι τους, το οποίο για τους δικούς του λόγους ο καθένας το αισθάνεται ξένο σώμα, ξένη συνύπαρξη. Αφοσιωμένοι και συνεπαρμένοι για τους δικούς του λόγους ο καθένας και δίνοντας το μέγιστο ή το κατά δύναμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον του, άφησαν τη σχέση να χαθεί στο πέρασμα του χρόνου, να απομακρυνθούν ο ένας από τον άλλον, με αποτέλεσμα και δεινή κατάληξη να ζουν κάποια στιγμή σα δυο ξένοι, δυο άτομα που βρέθηκαν ναι μεν σε ένα γάμο, αλλά δε φανήκαν δυνατοί και προνοήμονες για τη μακροβιότητά του.

Το μόνο που μπορώ να πω και να συνεισφέρω τη δική μου γνώμη και άποψη είναι πως όταν θέλουν αληθινά και πραγματικά και οι δύο, ο γάμος σώζεται και περισώζεται. Όταν αποσκοπούν στο να πληγώσουν και να πληγωθούν, τότε έχει λήξει το συμβόλαιο αυτό προ πολλού και εθελοτυφλούν στην απόλυτη συγκατάβαση και αποδοχή λήξης του.

Δεν αφορά όλη τη πληθυσμιακή μάζα, αλλά το μόνο βέβαιο είναι πως κάποια επαγγέλματα δρουν και επιδρούν καταλυτικά στη μετάλλαξη ενός χαρακτήρα που όντως από μόνος του, ευάλωτος και αδύναμος, υποκύπτει σε όλη αυτή την επιρροή.

Ας γίνουμε δυνατοί και ας μην αφήσουμε τους άλλους να μπουν στη ζωή μας, γιατί πονάει και μάλιστα θλίβει και συνθλίβει σκέψεις, ψυχές, ζωές, καρδιές, τα πάντα.