Κείμενο: Νεόφυτος Βασιλείου
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Όλοι μας αναμφίβολα θέλουμε να πετάμε. Όχι μόνο στα όνειρά μας, ούτε όταν νιώθουμε πως κτυπηθήκαμε από κεραυνοβόλο έρωτα. Αλλά πάντα, στην καθημερινή μας ζωή, έτσι όπως βρισκόμαστε, σε μια συνηθισμένη ζωή. Θέλουμε να πετάμε! Να πετάμε ψηλά, πιο ψηλά, ψηλότερα, να θαυμάζουμε όλον τον κόσμο από εκεί πάνω και να πηγαίνουμε κόντρα στον αέρα, κτυπώντας μας το πρόσωπο με αυτόν τον αγέρα, κάνοντάς μας να νιώθουμε τόσο μα τόσο ζωντανοί. Το αίσθημα της απόλυτης ελευθερίας του να πετάς, σίγουρα το γνωρίζουν τα πουλιά. Πόσο θα θέλαμε να μοιάζουμε σαν ένα ελεύθερο πουλί!

Κάποιοι όμως καραδοκούνε κρυμμένοι, με στόχο να μας κόψουνε τα φτερά. Ύπουλα, σε ανύποπτο χρόνο. Και μονομιάς χάνουμε την ελευθερία μας, την αίσθηση του το να είσαι ζωντανός και να αιωρείσαι. Το ερώτημα έχει ως εξής. Τι κάνεις για αυτό; Μια ζωή έχεις και ένα ζευγάρι φτερά μονάχα. Τα οποία είναι ανεκτίμητα αλλά και πολύ ευαίσθητα. Δεν ξαναφυτρώνουνε όταν τα κόψει κάποιος. Αλλά προπάντων, ούτε αναπληρώνονται με άλλα…

Για να μπορείς να πετάς παιδί μου, καλό μου παιδί, πρέπει να ενδυναμώνεις τα φτερά σου και να μάθεις να σκέφτεσαι διαφορετικά, να αποφεύγεις άμεσα τους δικούς σου εχθρούς αλλά και τους εχθρούς που είναι καλυμμένοι με μάσκες. Να προσέχεις τα νώτα σου. Να είσαι πάντα συγκεντρωμένος με τα μάτια σου δεκατέσσερα…

Δεν το καταλαβαίνεις; Σε ζηλεύουνε τόσο πολύ. Αυτοί σε ζηλεύουνε, σε παρακολουθάνε και το μάτι τους γεμίζει φθόνο. Αλλά εσύ μπορείς να το διαπιστώσεις αυτό; Αυτοί, οι άνθρωποι, που δεν γνωρίζουν τι είναι καλοσύνη και αγάπη. Αυτούς ακριβώς πρέπει να προσέχεις. Μπορεί να είναι τριγύρω σου, τόσο κοντά σου.

Ξέρουν ότι αυτοί, δεν μπορούν να πετάξουν. Φτερά δικά τους δεν έχουν και ούτε μπορούν να αποκτήσουν. Γι’ αυτό προσπαθούνε να στα αρπάξουνε. Να στα κλέψουνε ή τουλάχιστον να γεμίσουν την ικανοποίηση της ζήλιας τους με το να σε αναχαιτίσουν με αυτό το πέταμα. Δεν έχουνε όλοι το χάρισμα αυτό. Δεν είναι όλοι ελεύθερα πουλιά, κάτι δεν τους το επιτρέπει. Εσύ πάντα να συνεχίζεις να πετάς, όλο χάρη και να προσέχεις. Διότι το αξίζεις. Πραγματικά το αξίζεις, διότι λίγοι όπως προείπαμε έχουν το προνόμιο του να πετάς…