Άρθρο: Μάνθος Μυριούνης
Ψυχολόγος/Ψυχοθεραπευτής

Επιμέλεια: Σπυριδούλα Μπισμπικοπούλου
Φιλόλογος


Μιά και οι ημέρες το καλούν, είναι σημαντικό να ακουστούν δύο λόγια για τις σταυρώσεις των ανθρώπων και το μάτωμα που μπορεί να φέρει σε συμβολικό και πραγματικό επίπεδο η Ανάσταση του Χριστού.

Όλοι- λίγο πολύ-  προσδοκούμε στη ζωή μας μιά Ανάσταση, μιά λύτρωση και μιά Απελευθεύρωση από εκείνα που μας ταλαιπωρούν καθημερινά ·τους δικούς μας σταυρούς, τους πιο μικρούς ή πιο μεγάλους, τους καθημερινούς, τους υποφερτούς ή τους ανυπόφορους, τους κρυμμένους ή και φανερούς.Ο Ιησούς μάς έδωσε με το παράδειγμά του, το οποίο έγινε, για τις δικές μας αμαρτίες, σύμβολο εξαγνισμού και συγχώρεσης.

Σε όλη την πορεία προς το Γολγοθά, έδειξε την αφοσίωσή του στην αποστολή του, δεν έκανε πίσω, αν και σίγουρα ως Θεάνθρωπος θα ήθελε να αποφύγει όλη αυτήν τη δοκιμασία. Σιωπηρά εσωτερίκευσε τον κάθε του φόβο, συγχώρεσε όσους τον έβλαψαν, κατανόησε την ανθρώπινη μικρότητα, την κακία και την αγνωμοσύνη. Όντας σίγουρος για τον Εαυτό του και την αποστολή του, όπως και για την ορθότητα των διδαγμάτων και των προθέσεών του, βάδισε σε όλη τη διαδρομή με όπλα και λάβαρά Του την υπερύψωση του πνεύματός του, καθώς και τη νίκη του νοητικού και πνευματικού του περιεχομένου επί της σωματικής και ανθρωπινής αδυναμίας.

Κατανόησε τις αδυναμίες των ανθρώπων ·με αγάπη παρηγόρησε τη μητέρα του και δίχως την παραμικρή έπαρση ήταν, εκ των προτέρων, βέβαιος για την Αποστολή και τη σημασία της πορείας και του δράματός του, δηλαδή την ανάβασή του με το Σταυρό έως και τον Γολγοθά.

Κάλεσε όλους εμάς, που κουβαλάμε ο καθένας το δικό του σταυρό, να μη δειλιάσουμε, να μην εχθρευτούμε τους διπλανούς μας, να μάθουμε να συγχωρούμε και να κατανοήσουμε το φόβο, την ανασφάλεια και, ενίοτε, τη μικρότητά μας.

Η Βασιλεία των Ουρανών,  την οποία μπορούμε υποθετικά να την ορίσουμε ως κατάκτηση της δικής μας αρμονίας, αυτογνωσίας και ολοκλήρωσης, έρχεται μονάχα μέσα από “σταυρώσεις” και “Γολγοθάδες” , μέσα από δικές μας προσωπικές μάχες και εναγώνιες προσπάθειες ενάντια στα βαθιά σκοτάδια της ανθρώπινης έλλειψης και αδυναμίας!

Αν θέλουμε να αντικρύσουμε τη γαλήνη της Ανάστασης, τη λύτρωση από τη μνησικακία και την εμπάθεια που μας ταλαιπωρούν, θα πρέπει να υπερβούμε τον εαυτό μας, να βαδίσουμε σίγουροι και αδιαμαρτύρητοι  το δρόμο προς το Γολγοθά μας…

Δεν είναι τίποτα ο κάθε Γολγοθάς,  για να τον τρέμουμε και να τον σκεφτόμαστε με φοβικό δέος…Το αντίθετο….Είναι μία πλαγιά απ’ όπου μπορείς να ατενίσεις το παντοτινό φως και την προσωπική σου <Ανάσταση”.

Και ποιος δεν έχει έρθει αντιμέτωπος με “Γραμματείς και Φαρισαίους” ή με ψευτοφίλους, οι οποίοι έχουν μεγάλες ιδέες για τον εαυτό τους, ποθούν τα υλικά αγαθά και πληγώνουν ανεπανόρθωτα με τις  ματαιώσεις τους;

Και ποιον δεν έχουν προδώσει άνθρωποι τους οποίους αγαπούσε και εμπιστευόταν περισσότερο από όλους;

Και ποιος δεν έχει δοκιμάσει την πικρία της αδικίας από το νόμο, τα συστήματα και τους δικαστές στην ζωή του;

Γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που “σταυρώνονται” κάθε μέρα, κατά τη διάρκεια του βίου τους, και σε αυτούς ο Ιησούς έδειξε ιδιαίτερη κατανόηση και αγάπη! Τέτοια που τους έπρεπε!

Βάζοντας αυτούς σε προτεραιότητα, για  τη λύτρωσή τους και την ανάκτηση της απολεσθείσας αξιοπρέπειάς τους, ο Ιησούς μας διδάσκει την πολύτιμη αξία της ενσυναίσθησης! Για τους αμαρτωλούς, τους αδικημένους,τους αρρώστους και τους μη προνομιούχους.

Μας δίδαξε ότι κατακτούμε την Αθανασία, όταν – παρά τις δυσκολίες και τις Σταυρώσεις που δεχόμαστε από κάθε λογής  Ρωμαίους, Γραμματείς και Φαρισαίους- εμείς παραμένουμε σταθεροί στο στόχο, τις αξίες και τα ιδανικά μας.

Είναι αναπόφευκτο, όπως και οι σταυρωτές του Ιησού, οι δικαστές και οι εχθροί μας, να μη λυγίζουν μπροστά στην αποφασιστικότητά μας και την πίστη μας για το καλό και αγαθό.

Εκείνη τη στιγμή κερδίζουμε την Αθανασία.

Αναμετριόμαστε με το θάνατο και βγαίνουμε νικητές.

Ανασταινόμαστε μέσα από τα σκουπίδια του κακού μας εαυτού..!

Απελευθερωνόμαστε από τα βάρη των ενόχων μας, τους φόβους της ζωής μας, τα πάθη και τα άγχη.

Η Σταύρωση δεν είναι απλώς και μόνο προϋπόθεση για την Ανάσταση και για τη δημιουργία ελπίδας και σωτηρίας…Έχει από μόνη της το δικό της ξεχωριστό νόημα·  της θυσίας, της απόλυτης προσφοράς της ζωής και της ομορφιάς της · είναι η απάρνηση των γήινων και των υλικών, και η νοηματοδότηση  στην ζωη μας!

Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι, για όλους εκείνους τους θνητούς, που θυσιάστηκαν για τους πιο ευγενικούς σκοπούς με το πνεύμα τους και τις ιδέες τους…πιστεύουμε ότι έχουν κατακτήσει την ΑΘΑΝΑΣΙΑ!

Σπουδαίο στη σύντομη,  αλλά περιεκτική ζωή του Ιησού πάνω στη Γη είναι και το νόημα της μετάνοιας, που τόσο εκφραστικά αποδεικνύεται με τον ένα ληστή που ζητούσε συγχώρεση των αμαρτιών του…Αυτός ο ένας ληστής είναι ο πρώτος κάτοικος του Παραδείσου….

Αναλογιζόμενοι τη Σταύρωση του Ιησού, παίρνουμε κουράγιο μέσα από τον πόνο Του και για το δικό μας αγώνα, τον αγώνα του πνεύματός μας ενάντια στα σαρκικά κελεύσματα · στον αγώνα έναντι των υλικών και εφήμερα επιφανειακών απολαύσεων.

Για τις ψυχολογικές αλλαγές που μπορεί να γίνουν μέσα μας για την ανάδειξη της πνευματικής μας ανωτερότητας, απαιτούνται θυσίες, αυτοανάλυση και κατακερματισμός της εγωιστικής μας προσωπικότητας, που πάντα τα θέλει όλα δικά της… ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ-“…..και σας λέω, είναι πιο εύκολο να περάσει μια καμήλα μέσα από το μάτι μιας βελόνας, παρά πλούσιος να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού”(19-24). Όταν έχουμε ταυτιστεί τόσο πολύ με τον πλούτο και τα υλικά αγαθά, μας αποτρέπεται να ταυτιστούμε με τον αληθινό εαυτό μας. Σε πολλές του αναφορές ο Ιησούς μάς επισημαίνει ότι ο πλούτος μάς εμποδίζει να δούμε το εγώ μας και την κακή πλευρά του, που πρέπει να πεθάνει μέσα μας.

Στην ζωή του Ιησού ,δεν παραλείπεται να στηλιτευτούν οι χρηματιστές, οι “σαράφηδες” της εποχής εκείνης, οι οποίοι  σε συνεργασία με τους τοπικούς ιεράρχες, είχαν κάνει εμπόριο μέσα στο ναό προς όφελός τους.

Ο Ιησούς, όπως γίνεται και σήμερα, είχε δει τη μικρότητα των ανθρώπων, τη δυστυχία, το αλληλοκυνηγητό  και τους πολέμους. Τα δέχεται όλα αυτά ο σημερινός άνθρωπος, προβάλλοντας ως δικαιολογία τους φόβους του ή την αδιαφορία του για τον διπλανό του (εγώ θα σώσω τον κόσμο;)…

Έτσι, το νόημα της Σταύρωσης και η προσμονή της Ανάστασης παραμένουν επίκαιρα!


Προτεινόμενη Βιβλιογραφία

Γεώργιος Χριστοδούλου (Πρωτοπρεσβύτερος). “Το ομορφότερο Πάσχα του Αναστάση”, (εκδ. Έαρ.)

Δήμητρα Καπάτσου. “Τα Πάθη του Σωτήρος Χριστού”, (εκδ. Αδελφότης Θεολόγων “Ο Σωτήρ”).

Γεώργιος Π. Πατρώνος. “Θεολογία και Κοινωνία”, εκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος).

Γεώργιος Π. Πατρώνος. “Εκκλησία και κόσμος” ,(εκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος).