Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Ψυχολόγος

Επιμέλεια: Αρχοντία Νασιρίδου
Φοιτήτρια Ψυχολογίας


Αυτό που ζω καιρό τώρα δεν μπορεί, δεν γίνεται να συμβαίνει στην πραγματικότητα…

Τα πάντα μου θύμιζαν τον καλό μου εαυτό, αυτόν που γινόταν χαλί να τον πατήσουν και που στο τέλος κατάφεραν να τον ποδοπατήσουν ολοκληρωτικά και χωρίς καν κάποιο ίχνος μεταμέλειας ή μετανοίας.

Το πιο σοβαρό αδίκημα που μπορώ από μόνη μου να κρίνω και να κατακρίνω είναι ο βίαιος και απαράδεκτος τρόπος που θέλουν να κατευθύνουν τα όνειρά μου και τα θέλω μου αγνοώντας το δικό μου κυνήγι, τα δικά μου σχέδια και ξενύχτια, που αποσκοπούσαν μονάχα στο να καταφέρω το πιο απλό και το πιο εύκολο, δηλαδή να δω κι εμένα να στηρίζομαι πια στα δικά μου πόδια.

Χόρτασα τα δεκανίκια των άλλων. Γεύτηκα πόνο, διαμαρτυρία, άγχος, κακοτοπιές, ακόμα και την αχαριστία των ευκολιών και των εν δια μέσω αυτών αποφάσεων, απόψεων, πραγματοποιήσεων και τη συνήθη εκπλήρωσή τους.

Μα εγώ, πού είμαι εγώ;

Χάθηκα μέσα στα λάθη, τα προβλήματα, τα ζόρια,  μα πουθενά δεν έψαξα να βρω εμένα.

Όλα κυλούσαν όμορφα κι αισιόδοξα, αλλά όλα αυτά τα πανηγύρια χαράς και ευθυμίας ήταν μονάχα για λογαριασμό των άλλων.

Στη δική μου καρδιά βάρυνε εκείνος ο μοναδικός ρητός λόγος που απεύθυνα πολλά βράδια στον εαυτό μου…

Ξύπνα επιτέλους, διεκδίκησε χώρο και χρόνο στη ζωή και μη μένεις αμέτοχη, ένας παρατηρητής που βλέπει απλά και δεν κάνει το παραμικρό ώστε να κινήσει ακόμα και την ίδια του την περιέργεια για κάτι πιο όμορφο, δημιουργικό. Για κάτι πολύ πιο υπεύθυνο και συνάμα πιο συνθετικό και αποτελεσματικό.

Σαν να ’χε έρθει η μοίρα με το ραβδάκι της και με είχε ράνει το πιοτό της αναποφασιστικότητας και της αποθυμιάς, με σίγουρη και βέβαιη την επιβίωσή της και ουδόλως να ταραχτούν τα ήρεμα δήθεν νερά της οικογενειακής της γαλήνης.

Αυτή όμως πρόβαλλε και άλλες πτυχές του χαρακτήρα της, που ως τότε ούτε η ίδια δεν ήξερα.

Να ‘ναι καλά η μοίρα μου, η τύχη μου, η συνείδηση μου, η τόλμη μου, η αποφασιστικότητά μου και τα θέλω μου που έκαναν επανάσταση και δε λένε να κατευνάσουν. Αλλά αντιθέτως, ανεβάζουν ολοένα και παραπάνω τον πήχη των δικών μου επιτευγμάτων, γραφών και αποδόσεων με μοναδικό επεξηγηματικό τρόπο, διαλύοντας έτσι το παραμικρό νέφος φόβου, ταραχής, πανικού, ακόμα και τυχόν δειλίας και χασίματος της ελπίδας μου.

Μιας ελπίδας που όντως θα σβήσει τελευταία καθώς και εφόσον διαπραγματευτώ με εσένα και εσύ με εμένα και βάλουμε στην άκρη τον ίδιο μας τον κοινό εχθρό, τον κακό μου εαυτό.

Αντάμα και ποτέ χώρια θα τα καταφέρουμε, ώστε να νικήσουν τα θέλω μας ενάντια στα πρέπει των άλλων και επιτέλους να μεγαλουργήσουν αυτά από μόνα τους. Χωρίς να τεθούν υπαίτια και υπόλογα στο βωμό της θυσίας, ακόμα και της παραμικρής ελάχιστης λόγω δικού μου πισωγυρίσματος, και να απαρνηθώ αυτό που με τόσο σεβασμό, λατρεία, αλήθεια, αγάπη και πίστη θέλω να δω να υλοποιείται και να αποτελέσει την παραμικρή και μηδαμινή παρακαταθήκη για τους δικούς μου, την ιστορία της γραφής μου, των κόπων και των προσπαθειών μου, των ξενυχτιών και των ωρών προσωπικού μου διαλογισμού και απονομής μόνο μιας κατηγορίας.

Έτσι βάλαμε τοίχο απέραντο κι απόμακρο σε όσους θέλουν να δουν να τα παρατάμε, να καταθέτουμε τα όπλα και να λέμε: νενικήκαμεν.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΔΟΥΝ ΑΥΤΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.