‘Αρθρο: Αλεξάνδρα Δεδικούση
Ψυχολόγος, Μ.Sc Σχολικής- Εξελικτικής Ψυχολογίας

Επιμέλεια: Γιάννα Τζιρίτα
Φιλόλογος


Στον αυτόματο πιλότο όλη σου η ζωή και ψάχνεις απεγνωσμένα αυτόν που χειρίζεται τα πλήκτρα της ευημερίας σου. Ποιος φταίει, ποιος σε ελέγχει, ποιος σου στερεί την ευτυχία και την αυτενέργεια; Ψάχνεις απεγνωσμένα και από την πολύ απόγνωση θυμώνεις, κυκλοφορείς συνοφρυωμένος, έτοιμος για μάχη, διψάς να βρεις τον φταίχτη.

Μια δίκη, μια αόρατη δίκη στο μυαλό σου συνέχεια, γεμάτη ψευδαισθήσεις, κοιτάς τον κατηγορούμενο και είσαι εσύ, κοιτάς τον κατήγορο και σου μοιάζει, κοιτάς και τον δικαστή και διακρίνεις μια μακρινή ομοιότητα.

Και περιμένεις να σου απαγγελθεί το κατηγορώ και η ετυμηγορία από στόματα γνώριμα που ξέρεις τι γεύση έχουν, από μάτια οικεία που νιώθεις το βλέμμα τους, από χέρια συγγενικά.
Πάψε να ψάχνεις γύρω σου. Στρέψε το κεφάλι εντός. Γιατί ακόμα και αν σε κατηγορεί άλλος, αν σε ελέγχει άλλος, αν σε τιμωρεί άλλος, εν τέλει την επιλογή του να το καρπωθείς, την παίρνεις εσύ και την ευθύνη το ίδιο.

Ελεύθεροι δεν είμαστε μόνο όταν επιλέγουμε να διεκδικήσουμε προνόμια, μα γινόμαστε κυρίως όταν αναλαμβάνουμε ευθύνες νευραλγικές αναφορικά με την ψυχική μας υγεία.

Πάρε για αρχή ένα κόσκινο, κάνε ένα ξεσκαρτάρισμα. Τι ελέγχεις και τι όχι, τι περνάει από το χέρι σου και τι εναπόκειται σε άλλους νόμους. Ότι δεν μπορείς να ακουμπήσεις αποδέξου το. Παρατήρησε το ακόμη και αν σε πονά και προσπάθησε να αποδεχτείς. Κάνε το αν όχι φίλο, έστω γνωστό, όπως τον ενοχλητικό συνάδελφο που πρέπει να ανέχεσαι όλη τη χρονιά. Πάλεψε το με χιούμορ, δεν έχεις άλλα μέσα.

Και έπειτα, δες τι μπορείς να ακουμπήσεις. Πέρνα τα δάκτυλα σου επάνω στους μοχλούς. Νιώσε το φόβο της ευθύνης, ναι εσύ κινείς τα νήματα, εσύ πατάς το τελικό accept και η κριτική σε αγγίζει, και η ενοχή σε χαϊδεύει. Μην ξεχνάς, μετά το φόβο έρχεται η ελευθερία και ακόμη και αν κάνεις λάθος επιλογή, κάτι μαθαίνεις από αυτήν. Αν είναι σωστή το κέρδος είναι όλο δικό σου, γιατί δικός σου ήταν και ο αγώνας.

Στα φαντάσματα που σε κυνηγούν μη γυρίσεις την πλάτη, σταμάτα και κοίτα τα κατάματα, από το φόβο τρέφονται και λόγο αυτού υπάρχουν. Άστα να σε διαπεράσουν, όλοι είμαστε λίγο στοιχειωμένοι. Ψυχές που δεν ησύχασαν είναι τα φαντάσματα, ψυχές σαν τη δική σου που δε βρίσκει ηρεμία.

Μεγάλωσε, αυτό είναι ενηλικίωση, μάθε να φιλτράρεις, επέλεξε τι μπαίνει μέσα σου. Και ψάξε, γιατί χρειάζεσαι κάποιον να φταίει; Τι θα γίνει αν δεν υπάρχει πλέον φταίχτης; Μήπως πια ο μόνος που θα φταίει είσαι εσύ; Μήπως αυτό είναι αυτό που φοβάσαι, μήπως από αυτό τρέχεις μακριά όλη σου τη ζωή;

Δε θα φταις πάντα, μάλλον θα φταις λιγότερο από ότι νομίζεις. Ναι, κάποιες φορές θα φταις, αλλά όχι αυτό δεν είναι καταστροφικό. Μπορείς να φταις και να συγχωρείσαι και η δυσκολότερη συγχώρεση είναι αυτή που δίνουμε στον εαυτό μας.

Μεγάλωσε και ελευθερώσου από τα δεσμά της ανευθυνότητας και του νευρωσικού ελέγχου, από τους αυστηρούς κριτές που κρύβεις μέσα σου.
Ο δυνάστης και ο απελευθερωτής σου είσαι εσύ.
Προπόνησε τους.