Άρθρο: Κωνσταντίνα Κορδώνη
Φοιτήτρια Τουρκικών και Ασιατικών Σπουδών

Επιμέλεια: Πηνελόπη Ζαχαρία
Φιλόλογος


Γεια σου. Είμαι εγώ. Δηλαδή, εσύ πριν από λίγα χρόνια. Ίσως πολλά χρόνια. Σου γράφω σε μια στιγμή που με τρόμαξε το μέλλον. Με τρόμαξε ο τρόπος με τον οποίο θα μεγαλώσεις και θα αλλάξεις. Όχι, δεν με τρομάζει το πώς θα αλλάξεις εξωτερικά. Όταν, δηλαδή, το πρόσωπό σου αποκτήσει μικρές και μεγάλες γραμμές κάτω από τα μάγουλα και στις άκρες των ματιών σου. Όταν τα χέρια σου θα χάσουν την απαλότητα που κάποτε είχαν. Φοβάμαι μονάχα όλα όσα θα έχεις τότε μέσα στο μυαλό σου.

Φοβάμαι πως όλες σου οι εμπειρίες θα σε κάνουν σκληρή και σπάνια θα αναλογίζεσαι τα συναισθήματά σου. Πως η αυτογνωσία σου θα σε κάνει στο τέλος απόλυτη και κλειστόμυαλη. Πως δεν θα έχεις χώρο στην ψυχή σου για μία ακόμα ένδειξη καλοσύνης. Πως ο ρομαντισμός σου θα μετατραπεί σε σκληρό ρεαλισμό. Θα πάψεις να σκέφτεσαι τη δικαιοσύνη με τον ίδιο τρόπο. Τώρα ίσως να φωνάζεις για το δίκαιο από εγωισμό και όχι από πάθος. Ίσως έχεις ξεχάσει να γεμίζεις την καρδιά σου και κρατάς μόνο το μυαλό σου γεμάτο με έννοιες. Και η αγάπη σου ίσως τώρα να μοιράζεται δύσκολα, γιατί πίστευες πως όλα αυτά τα χρόνια τη σπαταλούσες.

Ίσως αυτή τη στιγμή στη ζωή σου να μη διανοείσαι να πάρεις συμβουλές από μια εικοσάχρονη. Αλλά στην ελπίδα πως όσο μεγαλώνουμε μπορούμε να ανοίγουμε περισσότερο την καρδιά και το μυαλό μας, θα σου πω αυτό: Να είσαι καλή με τους ανθρώπους και να μη σταματάς να τους αγαπάς. Ακόμα κι αν την «πατάς» με την αδικία και  την ασύστολη εκμετάλλευσή τους, μη σταματήσεις να ξεχωρίζεις το καλό από το κακό. Να θυμάσαι πως ο «πόλεμος» ανάμεσα στους ανθρώπους σταματά, επειδή ουσιαστικά δεν μας αρέσει να βλέπουμε ο ένας τον άλλο να πονά. Δεν μας αρέσει να βλέπουμε τα δάκρυα στα πρόσωπά τους, ούτε να ακούμε τις κραυγές τους, ούτε να αντιλαμβανόμαστε το βάσανό τους. Αν μας έπαιρνε κάποιος αύριο την ανθρωπιά μας, θα είμασταν οι πιο αποτελεσματικές μηχανές. Αλλά τότε ίσως να μην σου είχα γράψει αυτό το γράμμα, για να σου πω να μην ξεχάσεις τα συναισθήματά σου. Ακόμα κι όταν κουραστείς, ακόμα κι αν πιστεύεις πως έχεις ξεμείνει από τα αποθέματά τους. Μείνε σε ένα πράγμα απόλυτη, τώρα που λατρεύεις να έχεις κάτι ακλόνητο στη ζωή σου. Στα συναισθήματά σου.