Κείμενο: Νεόφυτος Βασιλείου
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Είναι κάτι άνθρωποι τόσο μοναχικοί, ή μάλλον τουλάχιστον έτσι νιώθουν οι ίδιοι. Άνθρωποι τόσο μοναχικοί, που νιώθουν ότι τους εγκατέλειψε ακόμα και η σκιά τους… Τους κοντεύουνε όλοι αλλά αυτοί δεν γυρίζουνε καν το βλέμμα.

Δεν μπορούν να αντικρύσουν ούτε ένα πλάσμα. Είναι τόσος ο πόνος της ψυχής που το κεφάλι τους παραμένει σκυφτό πάντα, όλη την ώρα. Αρνιούνται να δεχθούν μια αγκαλιά ή ένα φιλί επειδή πιστεύουν πως δεν τους αξίζει. Δεν τους αξίζει αγάπη, ούτε τόσο δα. Αυτό ακριβώς δυστυχώς είναι που νιώθουνε.

Τέτοιοι άνθρωποι δεν μπορούν πια να χαμογελάσουνε. Και αυτό είναι λυπηρό. Πολύ λυπηρό. Σε κοιτάνε με τα τεράστιά τους μάτια, υγρά έτοιμα να δακρύσουν. Με έναν ψυχικό κόσμο έτοιμο να καταρρεύσει.  Δεν μπορούν καν να σου μιλήσουν για να σου εξηγήσουν τι έχουνε, γιατί είναι έτσι, τι θένε. Και έτσι, δεν μπορείς να τους βοηθήσεις. Αυτό είναι το πιο λυπηρό από όλα, να μη μπορείς να τους βοηθήσεις…