Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας

Επιμέλεια: Αρχοντία Νασιρίδου
Φοιτήτρια Ψυχολογίας

Δεχόμαστε και αποδεχόμαστε συγκεκριμένα ή αόριστα συναισθήματα κι αισθήματα που είτε μας καταβάλλουν, μας υπερβάλλουν, είτε κινούνται άμεσα και ταυτόχρονα ακαριαία προς δική μας απορία και προβληματισμό.

Λατρεύουμε κάποιο άτομο και δεχόμαστε τα πάντα από αυτό αρκεί να μην του χαλάσουμε χατίρι και χαρακτηριστούμε εκ μέρους του αχάριστοι, ή κυριαρχεί κι επικρατεί ο φόβος κι ο τρόμος για τη δική του αντίδραση και για τα δικά του σκαμπανεβάσματα που μέχρι τώρα ήμασταν πρόθυμοι και διατεθειμένοι να τα ακούσουμε και να τα υπακούσουμε;

Επικρατεί και κυριαρχεί το αίσθημα αυτό της λατρείας, της προσμονής και κυρίως μιας ανεξήγητης και απροσδιόριστης φοβίας και τρομοκρατίας εκ μέρος τους;

Μήπως να είναι εκείνα τα χρόνια που υπέμειναν υπομονετικά μήπως και άλλαζαν οι καταστάσεις; Μήπως ήλπιζαν στα θαύματα, που δύσκολα γίνονται πλέον παραδεκτά και αποδεκτά;

Ίσως να θέλανε να ζουν με τις ελπίδες και τις αδιαμαρτύρητες δικές τους ανοχές και αποδοχές σε διαμαρτυρίες της ψυχής τους, του δικού τους ταραγμένου εσωτερικού κόσμου που πάλευαν και επιδίωκαν να αντέξουν, και αδιαμαρτύρητα και με κόπο να δουν και να νοιώσουν τα δικά τους οφέλη, τα δικά τους αδιαπραγμάτευτα και συγκλονιστικά δρώμενα και αντιδράσεις κατά του δικού τους κυρίου εαυτού και των προσδοκιών τους;

Θα θέλαμε να δούμε και να εξετάσουμε εξονυχιστικά και με διαπραγματεύσεις και επιλύσεις όσο το δυνατόν πιο προσιτές και πιο προσκείμενες στα δικά μας θέλω, στα δικά μας πιστεύω, που ίσως παραχωρήσαμε εμείς ηθελημένα ή άθελα, εν γνώση μας ή εν αγνοία μας, με το μόνο σίγουρο και βέβαιο να είναι πως εμείς αναρωτιόμαστε τώρα πια πού είμαστε, πού βρισκόμασταν και τι μερίδιο ευθύνης μας αναλογεί και μας αρμόζει;

Τα πάντα γυρίζουν και περιστρέφονται σε έναν τροχό, της τύχης ή της ατυχίας.

Σε έναν τροχό της αμάξης ή του αμαξώματος εκείνου που προδίδει και παραδίδει συγχρόνως την ταυτότητά του και τις ενέργειες που ενδέχεται να έχει ανάγκη να του παρέχουν, με αποτέλεσμα να συντελέσει προς την καλυτέρευσή του κατά την απόδοσή του.

Λατρεία ή φόβος, συναισθήματα συγκεχυμένα, άλλοτε παραδομένα και άλλοτε προδομένα από κυρίως τον ίδιο μας τον εαυτό.

Αυτόν που προδόθηκε απ’ τα δικά του τα καλοπροαίρετα όνειρα και σχέδια για μια ζωή στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά που επιδόθηκε και νίκησε καταρρίπτοντας τα ρεκόρ της ανοχής και της αντοχής, σε δρόμους, μονοπάτια και στενά, λεωφόρους διαμαρτυρίας και έντασης, στρωμένα με αγκάθια, που δεινοπάθησε μέχρι να πάρει τη μεγάλη απόφαση, να κάνει το μεγάλο βήμα.

Ένα βήμα που προσδίδει πόντους αναστήματος, ψυχικού και ψυχολογικού αναστήματος που θα τεθεί και θα διατεθεί προς επίλυση και συστράτευση γεγονότων, καταστάσεων, μα κυρίως υποσχέσεων που τώρα πια δε θα μείνουν απλά για να γίνονται και για να λαμβάνουν χώρο στο περιθώριο του μυαλού και της σκέψης μας, αλλά θα αποτελέσει το θεμέλιο λίθο στήριξης και υποστήριξης, σε ένα οικοδόμημα που λέγεται αυτοσεβασμός, αυτογνωσία.

Αυτοπεποίθηση που θα έπρεπε ήδη να έχουμε, ώστε να συμβάλλουμε μόνοι μας προς την καλυτέρευση του χαρακτήρα μας, αλλά και της εικόνας που πρέπει να δώσουμε και να δείξουμε στους άλλους.