Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας
Επιμέλεια: Αρχοντία Νασιρίδου                                                                                                                                       Φοιτήτρια Ψυχολογίας

 

Πόσο δύσκολα άραγε να νοιώθουν όσοι δεν είναι απόλυτα συγκαταβατικοί και αποδεχόμενοι του εαυτού τους και του τι μπορούν ή θέλουν να διαπραγματευτούν, ώστε να είναι σε θέση να δουν τα όνειρά τους να αποκτούν σάρκα και οστά.

Πόσο αδιανόητα να τους φαίνονται η προσπάθεια και οι κόποι του άλλου, ώστε να μπορέσει να δει να πραγματοποιείται αυτό που ο ίδιος έβαλε ως στόχο, και όχι να δει να αποτυγχάνουν οι κόποι του και να ματαιώνονται οι ελπίδες και οι αναμονές του γι’ αυτό.

Ένα βήμα παραπάνω, παραπέρα, και όλα αρχίζουν και στοιχειοθετούν άλλους χαρακτήρες, άλλες προσμονές, λανθασμένες διαμαρτυρίες και κατοχικές αντιλήψεις επιβολής και επιταγής, συμβουλών και συμβολών μας.

Οι φίλοι θα ξεχωρίσουν και θα αποτελέσουν όντως δικές μας ορθές επιλογές ζωής και διαχείρισής μας, της φιλίας, της ανθρωπιάς μας, της ήδη καλά κατανεμημένης χρονικής μας επάρκειας, όταν κι όσο αυτή υφίσταται, και συμπεριλαμβάνονται και αυτοί φυσικά ανάμεσα στα αναγκαία μας και τα απαραίτητα της ζωής μας και της καθημερινότητάς μας.

Για να αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι αυτής, θα πρέπει να έχουν δώσει τέτοιες περγαμηνές αληθινού και ατόφιου χαρακτήρα, χωρίς το παραμικρό ψεγάδι ζήλειας και κακιάς συμπεριφοράς.

Όταν όλοι είμαστε ίσοι ή ακόμα κι όταν βρισκόμαστε ένα σκαλοπάτι πιο κάτω απ’ τους άλλους, ίσως να τους βολεύει και να θέτει τους εαυτούς τους έναντι αυτών των οποίων η θέση και η άποψή τους βρήκε μια άλλη κατάθεση, μια άλλη ενδεδειγμένη και προτεινόμενη κλίμακα εννοιών και ουσιών της ζωής μας και το ό,τι η ίδια περιλαμβάνει.

Αρέσκονται στο να σε κοιτούν απόμακρα λες και είναι ξενόφερτοι, τόσο στις παρέες μας όσο και στο ευρύτερο κοινωνικό μας σύνολο.

Η δύναμη ψυχής και η δυναμικότητα του χαρακτήρα μας θα επισημανθεί όταν και εφόσον θελήσει να αποδείξει το μεγαλείο της και να παραχωρήσει την αλήθεια μας και την ουδετερότητά μας απέναντι σε ένα σκληρό και αδυσώπητο καταιγισμό και ανελέητο πόλεμο.

Τα πρέπει και τα θέλω της φιλίας, της αλαζονείας, αλλά ιδιαίτερα να σταθούμε και να συμπαρασταθούμε στον ένα και μοναδικό μας αληθινό φίλο, τον εαυτό μας, που θα τον έχουμε άρχοντα και περηφάνια της δικής μας ασυμβίβαστης και ατίθασης ψυχής.

Θα δράσουμε και θα επιδράσουμε θετικά και πάντα ωφέλιμα, προς το καλό του ατόμου, που θέλουμε να διαπρέψει και να μεγαλουργήσει, άσχετα αν εμείς δεν το καταφέραμε ή δε μας δοθήκαν οι ανάλογες ευκαιρίες.

Αυτό που πρέπει να δούμε και ποτέ να μην υπερβούμε τα εσκαμμένα τα δικά του ή τα δικά μας, είναι να δώσουμε μόνο και μόνο την άποψη και την κρίση μας, εφόσον κι όταν θα μας ζητηθεί, όταν και εφόσον εμείς οι ίδιοι νοιώσουμε την ανάγκη να το πούμε, να τους το εκμυστηρευτούμε.

Μόνο ένα βήμα μπρος, θα μας κάνει και καλύτερους ανθρώπους.

Ας είναι οι άλλοι, ένα ή περισσότερα από μας.

Το καλύτερο φάρμακο σ’ αυτή την περίπτωση θα είναι η άγνοιά μας, η απόρριψή τους, αλλά πάνω απ’ όλα θα είναι η δική μας όχι άφεση αμαρτιών, αλλά παράδοσης αληθινών μαθημάτων ψυχής.