Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας
Επιμέλεια: Αρχοντία Νασιρίδου
Φοιτήτρια Ψυχολογίας

 

Εφηβικά χρόνια, εκείνα τα χρόνια που χαράζουν πληγές, όμορφες εικόνες ακόμα και στοιχειώνουν τις μετέπειτα ηλικιακές μας εκβάσεις και εκφάνσεις των ερωτικών μας και συνάμα των αποπλανήσεων ή πλανών, που βρισκόμαστε να κυκλοφορούμε και να κυοφορούν οι σκέψεις μας, παράλογες και άσκοπες βλέψεις και επιδιώξεις.

Αυτή η αγάπη στοχεύει, κυριεύει, συγκλίνει, αποκλίνει, αλλά κυρίως δραστηριοποιεί πολλά κύτταρα και ενεργειακά ηφαιστειακά κύτταρα σώματος, απαλλαγών, θέλοντας και μη, πολλές φορές από τυγχάνουσες υποβόσκουσες ανασφάλειες και διάφορους προβληματισμούς, αλλά κυρίως από φόβους απόρριψης και χλευασμού.

Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα  που κάποια άτομα, θελημένα ή όχι, στιγμάτισαν ψυχές, καταρράκωσαν συνειδήσεις και ευνούχισαν προσωπικότητες, ώστε να μείνουν σκιές του εαυτού τους, να τριγυρνούν τα βράδια συνειδησιακά συμπλέγματα και να δονούν, να τρίζουν τα κόκαλα εκείνα που από τη θελημένη τους ασιτία προσδοκούν ένα πέρασμα, αιώνιο και αέναο, πέφτοντας σε μια νευρική ανορεξία, σε μια απόρριψη κάποιου συγκεκριμένου τους έρωτα, μιας αγάπης που δεν είδαν να ανθίζει, παρά να μαραίνεται μαζί τους και να πνέει τα λοίσθια, θέτοντάς το ζήτημα χρόνου, θέσεως αποδοχής, ή ακραίως του ταρακουνήματος εκείνου, που θα τους συνεφέρει και θα διεκδικήσουν το χαμένο χρόνο στη ζωή τους.

Αγάπες κι έρωτες μυριάδες, άλλοτε αληθινοί, άλλοτε ψεύτικοι, ποταποί στα χαλεπά χρόνια της έλλειψης ειλικρίνειας, αυτοσεβασμού, αλλά κυρίως του σεβασμού και του ιδεατού κόσμου, που όλοι μας ονειρευτήκαμε μεν, αλλά όλοι βάλαμε μικρό ή μεγάλο λιθαράκι, τόσο της έλλειψης εμπιστοσύνης, όσο και της εντεταλμένης σε υπηρεσία, δεινής και απαίσιας ομολογίας, πως ναι, θέλαμε να σώσουμε κάτι αλλά μόνο στα λόγια, στα έργα ουδέποτε και με καμία συνειδητή σύμπραξη και σύμπλευση ρότας και ταξιδιού ζωής.