Άρθρο: Μαρία Μαθιουδάκη
Φοιτήτρια Ψυχολογίας

Επιμέλεια: Θεοδώρα Βαγιώτη
Φιλόλογος

Επτά ουρές που απαρτίζονται από ανθρώπους διαφορετικών τάξεων, φυλών, ηλικίας, εθνικοτήτων. Στο ένα άκρο αυτής της τεράστιας ουράς βρίσκεται ο υπερκαταναλωτισμός και η ευμάρεια. Στο άλλο, η ανέχεια. Έτσι, η ιδιότυπη αυτή ανθρώπινη αλυσίδα ολοκληρώνεται με την ουρά της επιβίωσης, μια ουρά στην οποία ο καθένας μπορεί να βρεθεί κάποια στιγμή. Μέχρι που ένας άστεγος σπρώχνει κάποιον. Μια πράξη βίας, μια ενστικτώδης κίνηση, μια αφορμή πολέμου, ο  δικός του τρόπος εκτόνωσης;

Μέσα στα έντεκα και κάτι λεπτά του σκηνοθέτη Γιώργου Ζώη, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ενσαρκώνεται η κοινωνία της κρίσης, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαβίωσης πολλών ανθρώπων στην ευρωπαϊκή επικράτεια τα τελευταία χρόνια. Ξαφνικά, οι ουρές αναμονής έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας και μαζί με αυτές η αναμονή και η αβεβαιότητα για το που μπορεί να βρεθεί ο καθένας ανά πάσα στιγμή, χωρίς η τοποθέτηση του αυτή να είναι απαραίτητα προϊόν κάποιας προσωπικής του επιλογής.

Εκεί λοιπόν που η ζωή μας απογειώνει σε μέρη που ο νους φτερουγίζει,  πολλές φορές μοιάζει να μας καταπίνει  μέσα της, κατευθύνοντας μας σε ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό. Και τότε, κάπως αναπάντεχα, προσγειωνόμαστε μέσα στην αγριάδα κάποιας ερήμου. Δεν το επιλέξαμε. Έχουμε όμως επιλογή∙ μπορεί να βρεθήκαμε, άθελα μας, σε μια πραγματικότητα που δε θελήσαμε, πάντα όμως υπάρχει και η εναλλακτική της αντίστασης.

Φαίνεται επομένως ότι το Χάος και η Αρμονία, κατά κάποιο τρόπο,  συνυπάρχουν, σαν και να ζει το ένα μέσα στο άλλο ή πολύ περισσότερο μοιάζουν -τουλάχιστον έτσι νομίζω- σαν δύο συγκοινωνούντα δοχεία. Κατ’ ανάλογο τρόπο συνδέονται και οι άνθρωποι μεταξύ τους. Σχέδιο ομόκεντρων κύκλων λοιπόν ή ένα μεγάλο ντόμινο; Το βέβαιο είναι ότι αν πέσει ένας από εμάς τότε θα κλυδωνιστεί σημαντικά και η σταθερότητα των υπολοίπων.

Να ένα παράδοξο της ανθρώπινης φύσης∙ η επιβίωση του ανθρώπινου είδους βασίζεται στην επιβίωση του ατόμου, της μονάδας, το ίδιο το άτομο όμως για να τα καταφέρει χρειάζεται την ομάδα. H ανθρώπινη συνύπαρξη μπορεί να είναι τόσο ευχάριστη, ανέμελη, ήρεμη και σίγουρα πολύ πιο δυνατή από οποιαδήποτε ουρά αναμονής. Αν καταφέρουμε να επαναφέρουμε το εμείς ενεργητικά στην καθημερινότητα μας, τότε οι πιθανότητες να ξαναβρεθεί η ζαφειρένια λάμψη που έχει χαθεί είναι κάτι παραπάνω από πολλές.