Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας
Επιμέλεια: Αρχοντία Νασιρίδου
Ψυχολόγος

 

Φωνάζει η καρδιά στο μυαλό κι αντίστροφα. Εξανεμίζεται η σκέψη, δουλοπρεπής και θρασύδειλη, καθώς αφομοιώνεται και αποσυντονίζεται από την έλξη της λογικής, του πόνου, της αποκαθήλωσης και των συναισθημάτων που φέρονται να μας κυριαρχούν και να μας καθοδηγούν, χρόνια τώρα.

Τι να μας πει η αντοχή, η καρτερία, η προσμονή και η αδιάλλακτη κατάφορη απανθρωπιά, έναντι ενός αδυσώπητου και ατέρμονου καταιγιστικού φόρτου εργασίας του μυαλού; Απέναντι σε έναν παραλογισμό, που στέφεται από μόνος του με τα παρακλάδια της ελεεινής και απεχθούς επανασύνδεσης, των μορίων και τεταρτημορίων, της σύνεσης, της συναίνεσης και της εφαπτόμενης τριβής και τροφής;

Ως βορά σε άγρια θηρία, ακατάπαυστα, αδιάκοπα και παντελώς ανεύθυνα και ανώδυνα γι’ αυτά, αλλά άρτια και απόλυτα συνεννοήσιμα για μια κατάντια, υποβόσκουσας παράκαμψης της λογικής και του ανέκφραστου και παράτυπου καταδυναστευτικού αποτροπιασμού, των πολλαπλών και αμέτρητων διότι, αφού τα επειδή και τα δήθεν κατέληξαν χειροκροτητές και μεταφραστές μιας γλώσσας άνανδρης, ανδροειδούς προέλευσης, και παρωχημένης αντίληψης και μη κατάρτισής της.

Τι να μας πει η καρδιά, το μυαλό, η σκέψη, η απόφαση, όταν παρακινήθηκε πραξικόπημα. Όχι στρατιωτικό, αλλά διαπερατό, αηδιαστικό, με συνεργό και σύμμαχο την απαξίωση, την δουλοπρέπεια των αισθημάτων,  καθώς και με αμείλικτη διάθεση και σκληρή κατάθεση παράδοσης των όπλων ζωής, μέσω άοπλων και φιλελεύθερων εννοιών, και με γνώμονα και δυνάστη την εκ του ασφαλούς καταμέτρηση ευθυνών, δίχως να μπουν καν στην θέση του άλλου. Όχι μόνο αυτό, αλλά και με το να θέλουν συνένοχους και ενόχους στο δικό τους παραλογισμό, στρογγυλοποιώντας το τετράγωνο, όχι του μυαλού τους, αλλά εκείνου του χώρου, του επιπέδου, του πάντα και παντού κατώτερου και υποτιμούμενου, από τα ανώτερα επίπεδα γνώσης και διάγνωσης, της δικής μας, του είναι μας, του ποτέ παραδομένου και προδομένου.