Ποίημα: Νεόφυτος Βασιλείου
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Μεγαλώνουμε, μέρα με τη μέρα μεγαλώνουμε.
Ξέρουμε όλοι,
πως τον χρόνο δεν μπορούμε να τον γυρίσουμε πίσω,
ούτε να τον παγώσουμε…
Το σώμα μας,
χάνει την ελαστικότητά του.
Τα μαλλιά μας,
χάνουν τη λάμψη τους, το χρώμα τους,
γίνονται λευκά.
Ένδειξη σοφίας.

Οι ρυτίδες χαράχθηκαν ήδη βαθιά,
βαθαίνουν όλο
και περισσότερο.
Δημιουργούνται αυλακώσεις.
Ένδειξη πολλών χαμόγελων
που έχουν προηγηθεί
καθ’ όλη
τη διάρκεια της ζωής μας.

Η γοητεία δεν χάθηκε ποτέ.
Δεν το ήξερες ότι, το να μεγαλώνεις, σε κάνει πιο
ελκυστικό, πιο ώριμο, πιο όμορφο πνευματικά,
σε ολοκληρώνει ως άνθρωπο.
Ποτέ μην παραπονεθείς,
άλλοι δεν πρόλαβαν να ζήσουν,
να γνωρίσουν τη ζωή, να την περάσουν σε όλες
τις φάσεις της.

Όσος καιρός σου έχει μείνει,
απόλαυσέ τον,
προσπάθησε να ζεις καθημερινά λες
και είναι η τελευταία σου ημέρα!