Άρθρο: Άννα Ζανιδάκη
Συγγραφέας
Επιμέλεια: Αρχοντία Νασιρίδου
Ψυχολόγος

Έμαθα να παλεύω με νύχια και με δόντια γι’ αυτό που θέλω και επιδιώκω, με κάθε αξιοπρεπή και έννομο τρόπο, όχι μόνο για να το αποκτήσω, αλλά και για να το κατακτήσω.

Δε θα αρκούμουν στο να γράφω, να καταγράφω και απλά να βρίσκομαι στην θέση να αναλύω και να διαλύω διάφορα συστήματα και δικές μου καταληκτικές αποφάσεις ή προθέσεις.

Αυτό που με ευχαριστεί και μου δίνει χαρά και τόλμη για να προχωρήσω παρακάτω, σε ό,τι αφορά τη λατρεία μου για την γραφή και την ποίηση, είναι η συμμετοχή μου και η καταξίωσή μου, μέσα από τους επαίνους και τα βραβεία.

Η δική σας αγάπη και ενασχόλησή σας με τα γραφτά μου, τα κείμενά μου, τα ποιήματά μου.

Μέσα από το γράψιμο, πιστέψτε με, κανείς δεν προσδοκεί την βιωσιμότητά του και να αυξηθεί η ποιότητα του βιοτικού του επιπέδου.

Απλά, αγνά και σεμνά, παραθέτουμε τα δικά μας όπλα δύναμης, τόλμης, θάρρους, αλήθειας για τον ένα και μοναδικό λόγο, που τον έχει συνειδητοποιήσει ο καθένας που ασχολείται και παθιάζεται με τη γραφή.

Είναι η ανάσα που νοιώθουμε ότι παίρνουμε, η αναπνιά μέσα από τις δύσπνοιες που μας προκαταλαμβάνουν καμιά φορά από τα κακώς κείμενα της Πατρίδας μας, της Οικογένειάς μας.

Είναι εκείνη η χαρά και η αισιοδοξία που πλημμυρίζει το είναι μου, ακόμα και στην όψη του τετραδίου του στυλό, του μολυβιού, του υπολογιστή, που ξέρεις πως δεν θα προδοθείς ποτέ και για κανένα λόγο και αιτία.

Έχω τα όπλα της συνειδητοποίησης, της εκλογίκευσης και πόσα άλλα ακόμη, αλλά ποτέ δεν θα τα καταθέσω άνευ όρων, δίχως να τρέχει σοβαρός λόγος και υπαιτιότητα.

Ναι, διαθέτω απόψεις, κρίσεις, επικρίσεις, σχολιασμούς και αντιτάξεις, αλλά ποτέ δεν θα τα καταθέσω, υπό την έννοια της υποχώρησης και της αναχώρησης.

Από μικρή ακόμη, που μου άρεσε να γράφω, να περιγράφω και να κριτικάρω άτομα και συμπεριφορές.

Μα τώρα πια, έχω καταλάβει πως εκείνο το μικρό κοριτσάκι με τη νιότη των μικρών του χρόνων, έκρυβε τη σημερινή γυναίκα που παλεύει και αντιτάσσεται σε κάθε έντονη προτροπή στο να τα παρατήσει και να ασχοληθεί αποκλειστικά και μόνο με την οικογένεια και τα καθήκοντα που τη διέπουν και την χαρακτηρίζουν.

Κι όμως, σήκωσα το κεφάλι, το ανάστημα και λέω επιδεικτικά και άλλο τόσο συνειδητοποιημένα και απόλυτα λογικά και έμπρακτα.

Θέλω να αποδείξω, όχι ότι αξίζω, γιατί αυτό ευτυχώς το αποδείξατε και το παραθέσατε εσείς αντί για μένα, σε ένα τραπέζι διαμαχών και δυσοίωνων, για όποιους τους βόλευε, προβλέψεις τους, αλλά ευτυχώς και αισίως που εξελίσσονται οι καταστάσεις, για μένα και για άτομα που τολμούν να δουν και να μιλήσουν με τον εαυτό τους, να γίνουν φίλοι μαζί του και να αποκριθούν την αλήθεια τους.

Μια αλήθεια που πονάει και τραυματίζει ψυχές ευαίσθητες κάποτε, αλλά σκληροτράχηλες τώρα, που θέτουν τον άλλον ως θυσία, σε ένα βωμό, που οι ίδιοι δημιούργησαν και θέλουν να καλοπεράσουν, χτίζοντας τα όνειρά τους, αλλά τα αποκαΐδια της ψυχής των άλλων.

Κι επειδή, «ξύπνησαν οι σκλάβοι Αντωνάκη», όπως έλεγε χαριτολογώντας η Μάρω Κοντού στην αξέχαστη ελληνική ταινία, τώρα πια θα πω εγώ…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ… ΑΝΗΚΩ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΣΕ ΣΥΝΝΕΙΦΑΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΘΕΤΩ ΕΓΩ,ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΥ…

Φυσικά δε θα δώσω και την παραμικρή εξήγηση και επεξήγηση πλέον στον προαναφερόμενο, αφού και γιατί και διότι, ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΤΗΣ ΠΕΝΑΣ ΜΟΥ ΔΙΩΚΤΗ….

Όμορφα, πολιτισμένα, όσο γίνεται και επιτρέπουν και οι συνθήκες ενός πολυταραγμένου σωσμένου ενός σημείου γάμου, αλλά τώρα πλέον πλήρως συνειδητοποιημένου, αποχωρισμού διαφόρων κακεντρεχών και κακόβουλων διαδόσεων, εντός εκτός και επί τα αυτά.

Η ηχηρή και έντονη δική μου κραυγή είναι, ναι!

ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ… ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΚΑΝΩ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ …

ΧΑΡΗ ΣΕ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΑΤΕ,

ΣΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΑΣ.

Είστε οι νεραιδοευχούλες μου και πριγκηποικέτες μου.

Σε σας λοιπόν, ορκίζομαι και στο δικό μου είναι, πως δε θα απογοητεύσω ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΕΣΑΣ…

Το τσακαλάκι σας πάντα θα μάχεται έναντι των λεόντων.