Κείμενο: Παναγιώτα Τσουμάρα
Φοιτήτρια

Επιμέλεια: Μαρία Κουσαντάκη
Ψυχολόγος- Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια
Αρχισυντάκτρια Animartists


 

Η δύναμη του να αφήνεις.
Να αφήνεις μέρη που αγάπησες με όλη σου τη δύναμη.
Να αφήνεις ανθρώπους τους οποίους λάτρεψες, σε σημάδεψαν και πίστεψες σε αυτούς δυνατά.
Να αφήνεις ιστορίες γλυκόπικρες, καμιά φορά αστείες, νοσταλγικές.
Τι δύναμη που απαιτεί!
-Τι ήσυχη βραδιά…Και αυτή η ατμόσφαιρα σε ζαλίζει, σε μεθάει με τις μυρωδιές της. Και τι αξίζει στην τελική; Τι κάνει αυτή τη ζωή να αξίζει; Σε παρακαλώ… Κράτα με λίγο πιο σφιχτά απόψε… Πάγωσε το χρόνο για εμάς, να ζούμε αιώνια αυτή τη στιγμή, χαμογελαστοί.
Ξημέρωσε όμως και εκείνη η βραδιά.
Και εγώ σου είχα υποσχεθεί πως θα παγώσω τη στιγμή μας στο νου μου, γνωρίζοντας πόσο τυχερή ημουν που το έζησα και αυτό μαζί σου.
Μα σαν ξημέρωσε βγήκαν στην επιφάνεια οι διαφορές μας, όλα οσα μας απομακρύνουν. Πράγματα μικρά και ζόρικα, πράγματα που εσύ δε δέχεσαι και εγώ δεν αντέχω σε σένα.
-Είσαι παρορμητική το ξέρεις; Εντελώς αυθόρμητη. Άραγε σκέφτεσαι; Συλλογίζεσαι τις λέξεις που θα πεις; Μήπως το άλλο; Που το πας αυτό! Δίνεις κομμάτια του εαυτού σου δίχως να φοβάσαι μήπως τάχα δεν τα πάρεις πίσω.
Συζητήσεις, λέξεις που παίζουν στο μυαλό σου, σαν παλιά κασέτα, θα έλεγε κάποιος ρομαντικός περαστικός.
Και εκεί σε άφησα να φύγεις.
Έμεινες πίσω και εγώ έτρεξα… Με όλη μου τη δύναμη, δίχως να κοιτάξω πίσω… Έτρεξα με όλη μου την επιμονή, σαν ξεροκέφαλη που είμαι…
Έτρεχα σαν αυθόρμητη που είμαι, αυθόρμητη μα ανέμελη… Σαν παρορμητική, παρορμητική μα ελεύθερη!
Ώσπου σκόνταψα και χτύπησα, αλλά μια σκέψη φώναζε στο τρελό μου κεφάλι:
-Μέσα στα τόσα που με χαρακτηρίζουν ξέχασες ένα, είμαι και ατσούμπαλη. Και τότε γέλασα δυνατά και σηκώθηκα ξανά.