Ποίημα: Εβελίνα Παπούλια,
Μαθήτρια

Επιμέλεια: Μαρία Σουρτζή,
Φιλόλογος


Ήταν ο ουρανός.
Ήταν τ’ αστέρι.
Ήταν ο ωκεανός εκείνη την νύχτα.
Εκείνο το βράδυ κανείς δεν ένιωσε τίποτα.
Ο ουρανός κοιμόταν κάτω από το πέπλο των αστεριών που τον σκέπαζαν γλυκά.
Τ’ αστέρι μελαγχολούσε για μια αγάπη που ποτέ δε θα άγγιζε.
Ο ωκεανός περίμενε.
Όλα συνέβησαν σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, αρκετό μέχρι το πεφταστέρι να αγγίξει το πέπλο του ωκεανού και να χαθεί για πάντα μακριά από την ασφάλεια του ουρανού με τα εκατομμύρια αστέρια να τον σκεπάζουν τη νύχτα για να μην κρυώνει.
Δεν άνηκε εκεί.
Εκείνη τη νύχτα δημιουργήθηκε η καρδιά.

Μέσα στη μιζέρια ενός κατεστραμμένου κόσμου, δημιουργήθηκε η πιο λυτρωτική ύπαρξη του κόσμου αυτού.
Χωρίς σχήμα. Χωρίς μορφή. Χωρίς χρώμα.
Μια ματωμένη γροθιά στο άπειρο που ζούσε αιώνια άθικτη, ήσυχη κάτω από το ουράνιο σώμα, μέσα στα γαλάζια ύδατα, κοντά στην αγάπη, μα πάντα μερικά χιλιοστά μακριά της.
Άθικτη μέχρι που το ανθρώπινο χέρι κατέστρεψε κι εκείνη. Της έδωσε τη μορφή που εκείνο ήθελε. Την παραμόρφωσε. Την τσαλάκωσε. Της έδωσε το σχήμα που εκείνο ήθελε.
Ξανά και ξανά.
Κι η καρδιά σταμάτησε να χτυπά δυνατά.
Έτσι ατιμασμένη την πέταξαν στον τυποποιημένο κόσμο, αιώνια καταραμένη που κάποτε τόλμησε κι αγάπησε και μίσησε κι ερωτεύτηκε και πόνεσε κι έζησε.
Την έκαναν ένα υποχείριο ικανό να καλύψει την ανάγκη του ανθρώπου για αγάπη, χωρίς όμως να δίνει αγάπη πραγματική.

Το ανθρώπινο χέρι είχε στραγγίξει όλη την αγάπη από μέσα της όταν την έκανε τούρτα σε σχήμα καρδιάς.
Δαχτυλίδι σε σχήμα καρδιάς.
Γραπτό μήνυμα σε σχήμα καρδιάς.
Αντικείμενο σε ένα ψεύτικο σχήμα καρδιάς,
με μια καρδιά που έσταζε ένα ψεύτικο χρώμα και έδινε ψεύτικα εικονικά συναισθήματα σε έναν ψεύτικο κόσμο με ψεύτικους ανθρώπους.
Μα όταν γεννήθηκε η καρδιά είχε τον πιο ματωμένο αληθινό δεσμό, ενώνοντας δύο ανθρώπους, δημιουργώντας μια αγάπη μεθυσμένη από έρωτα.

Αν αγγίξεις το στέρνο σου και την νιώσεις να πάλλεται μέσα σου,
να χτυπάει ρυθμικά και δυνατά,
αν την ακούσεις να ουρλιάζει τη νύχτα,
αν την ακούσεις να τρέμει από λαχτάρα και πάθος και όνειρα,
αν την ακούσεις να σου ψιθυρίζει κάτι χωρίς νόημα,
όταν σε ακούσει να κλαις,
πες της πως την αγαπάς,
γιατί είσαι τυχερός που στον κόσμο της ψευτιάς η καρδιά σου δεν ζει στο μέτριο.