Άρθρο: Ζανιδάκη Άννα

Συγγραφέας

Επιμέλεια: Τζιρίτα Γιάννα

Φιλόλογος


Πόσες αλήθειες και πόσα παράπονα κρύβουν αυτά τα λόγια ,αυτές οι φράσεις που καθηλώνουν τις σκέψεις μας και θέτουν τα νέα χρονικά μας όρια για διαπραγματεύσεις και για νέες στάσεις ζωής και δημιουργίας.

Ποτέ δεν είναι αργά, αρκεί να σκεφτούμε πόσο κακό κάναμε και ακόμα κάνουμε στους εαυτούς μας, στους ίδιους μας τους ανθρώπους που μάθαμε να τα διαχειριζόμαστε όλα με εκείνα τα μέτρα και τα σταθμά που μας έμαθαν, επέβαλλαν, να τα αποδεχθούμε και να ζήσουμε σύμφωνα μ αυτά, των άλλων, των δήθεν, των αλάνθαστων και των αναμάρτητων.

Πάντα οι γνώμες θα διχάζονται, θα διίστανται και θα μας προβληματίζουν.

Το σίγουρο είναι να αφήνουμε στους άλλους το δικαίωμα ακόμα και επιλογής λανθασμένων αποφάσεων ώστε να διδαχθούν και να οδηγηθούν στις μετέπειτα σωστές απαντήσεις και οδηγίες για τυχόν επιλογές και διευθετήσεις δικών τους θεμάτων ακόμα και άλλων.

Το να αποφασίζουν κάποιοι για εμάς χωρίς εμάς είναι και ανέντιμο και άνανδρο, αναφερόμενη στις γυναίκες, που αποσκοπούν κάποιοι άνδρες να ζουν και να τιμούν τον έγγαμό τους  βίο, με αποκλειστικότητα και επιβεβλημένη πατριαρχία, σε μια οικογενειακή ταλαιπωρημένη και ποτέ εφησυχασμένη ατμόσφαιρα, επικρατώντας ο νόμος του ισχυρού και δυνατού.

Σε άλλες περιπτώσεις, δεν είναι και λίγοι οι άνδρες που δέχθηκαν πάντα θελημένα και επιτακτικά τον ευνουχισμό της προσωπικότητάς τους χωρίς να κάνουν την παραμικρή κίνηση απαίτησης και διεκδίκησης των δικών τους χωροταξιακών ορίων και επιπέδων, εφαρμογών και επαναπροωθήσεων της στάσης και της θέσης τους απέναντι στην ίδια τη ζωή.

Βλέπουμε λυπηρά φαινόμενα μητριαρχικά, πατριαρχικά, χωρίς να φαίνεται έντονη η διεκδίκηση αμοιβαίας υποχωρητικότητας, αμοιβαίου σεβασμού και αμοιβαίας κατανόησης.

Μα δε θα τα βάλουμε όλα τα συναισθήματα, τις προτροπές και τις μεταλλάξεις χαρακτήρων στο ίδιο τσουβάλι.

Κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του. Κάθε νόμος έχει και τα παραθυράκια του που, αν καταφέρουμε να τα ζυγώσουμε και να τα ζυγίσουμε προς όφελός μας, να είστε όλοι σίγουροι, πως η ζυγαριά δε θα γείρει, η πλάστιγγα θα ισορροπήσει και μαζί της κι εμείς.