Ποίημα: Νεόφυτος Βασιλείου
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Μάτια θλιμμένα,
που αρνούνται την αλήθεια,
που αρνούνται
να πιστέψουν τη ματαιότητα,
την κακία και την ψύχρα
αυτού του κόσμου.

Μάτια φουσκωμένα από το κλάμα,
απαρηγόρητα,
που δεν μπόρεσαν
να δουν λίγο ψηλότερα.

Μάτια που δεν κατάλαβαν
ποτέ
τι πάει να πει
αληθινή αγάπη.

Μάτια,
που δεν έλαμψαν ποτέ
από τον έρωτα.

Νομίζω όμως
παρ’ όλα αυτά,
τα μάτια που δάκρυσαν
αληθινά
είναι τα μάτια
που δεν έχουν δει ποτέ το φως.

Μάτια που δεν είδαν ποτέ,
το χρώμα,
τον ήλιο,
τον ουρανό,
τη θάλασσα.

Τα μάτια όμως αυτά
σίγουρα θα δουν τους αγγέλους
σε έναν άλλο κόσμο,
σε έναν κόσμο,
που όλα τα μάτια κοιτούν
και δεν πονούν
αλλά λάμπουν από χαρά.