Ποίημα: Νεόφυτος Βασιλείου
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Προσμένω κάθε βράδυ
να ακούσω τη φωνή σου
από την άλλη άκρη της γης.
Και οι δυο
θέλουμε να δούμε ο ένας τον άλλο.
Ξανά και ξανά.
Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό.
Αν και είναι αδύνατο, σχεδόν αδύνατο.

Μπορώ να σε δω
και να σε ακούσω
μέσω της τεχνολογίας,
αλλά δεν είναι το ίδιο.
Δεν είναι το ίδιο.
Αυτή η τεχνολογία ήλθε στο προσκήνιο
για να ταρακουνήσει
και να μη φύγει ποτέ της.

Δεν είναι το ίδιο
με το να σε νιώθω,
να σε βλέπω από κοντά
και να σε ακούω,
να σ’ αγγίζω
στην πραγματικότητα.
Τι στ’ ανάθεμα
μπορεί να κάνει για αυτό η τεχνολογία;

Ώρες ώρες σου έρχεται
να θες να εξαφανίσεις τόσο την απόσταση.
Αλλά και την τεχνολογία.
Που σου τρέφει αυταπάτες.
Που σε κάνει να πιστεύεις
ότι τα πρόσωπα που τόσο αγαπάς
είναι στο πλάι σου,
ενώ είναι χιλιόμετρα μακριά.

Εκμηδενίσαμε την απόσταση,
την αίσθηση του αγγίγματος
δεν την εκμηδενίσαμε.
Ας μην εκμηδενίσουμε,
τουλάχιστον,
την αξία της αγάπης
με την απιστία
και την τεχνολογία.