Άρθρο: Ζανιδάκη Άννα

Συγγραφέας

 


 

Δύσκολος ο ρόλος, βαρύ το πάτημά της λένε κάποιες μεγάλες σοφές Κυρίες ακόμα και στα χρόνια μας .

Τα χρόνια αυτά που αποζητούμε όλοι, ως άνθρωποι, απλά και μόνο μια ελευθερία σκέψης, άνεσης πνευματικής αλλά περισσότερο μιας χορηγήσεως αληθινής ένεσης τονωτικής,θα έλεγα, ανθρωπιάς και ποτέ υποτίμησης και ευτελισμού.

Είναι πανεύκολο, πιστέψτε με,να λες, να φωνάζεις και να διεκδικείς τα θέλω σου με φωνές, ακαταστασίες του νου, με διαμελισμένα κομμάτια της ψυχής του άλλου.

Ομως τι θα πετύχεις ;Το έχεις ποτέ φανταστεί, έχεις κάτσει να δεις την απέναντι όχθη που πνίγεται σε ένα χείμαρρο,ορμητικών υδάτων, κατηγοριών, ποτέ αποδοχών ευθυνών δικών σου μα πάντα να φταίνε ,μόνο οι άλλοι κι εσύ, ΠΟΥΘΕΝΆ ΠΟΤΈ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΊΠΟΤΑ ;

Τα ‘χω γράψει ,τα φωνάζω, αλλά δε θα σταματήσω να διεκδικώ το δικό μου χώρο και χρόνο,τα δικά μου χρονοδιαγράμματα σχεδιασμού και ποτέ αποκλεισμού και αποχώρησης από τα όνειρα, από κείνα τα φωτεινά μονοπάτια που έρχονται στον ύπνο μου και ενδυναμώνουν την πίστη μου και τη θέλησή μου.

Φυσικά, έρχονται και άλλα μετερίζια, κατατόπια του νου που θέλω να τα εξαφανίσω μεμιάς. Να αφανίζω παρουσίες, απουσίες χρόνων,αλλά εκείνα τραγελαφικά,τραγικά και κυρίως έντονα και παρορμητικά χώνονται στην ηρεμία μου και την ταράζουν.

Γιατί να συμβαίνουν άραγε όλα αυτά ;

Μια υπό σκέψιν διαζευγμένη, δε ζητά τίποτα άλλο ,παρά να τα βρει με τον εαυτό της και αφού τα βρει και καταφέρει την μεταξύ του και αυτής ισορροπία, αποφασίζει να τελεσιδικήσει και να τελειοποιήσει, να αποτελειώσει, να ρίξει τους τίτλους τέλους που αυτή τη φορά θα σημάνουν και τη δική της απελευθέρωση και απεγκλωβισμό,συναισθηματικό ,σωματικό.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις,που δε δρουν μόνο και μόνο ψυχοσωματικά ,αλλά επέρχονται και τα χειρότερα,τα δυσκολότερα. Αφού μετατραπούν όλα αυτά σε παθολογικά αίτια που τίποτα δε μας επισκέπτεται αναίτια και ανύπαρκτα.

Οι φωνές, οι φασαρίες, όλα αυτά προσπαθεί να αποφύγει μια υπό σκέψιν διαζευγμένη,καθώς και το ίδιο, υφίσταται και η προσωπικότητα κάθε άντρα που πνίγεται και ασφυκτιά μέσα σε ένα οικογενειακό για τους άλλους ήσυχο και ήρεμο περιβάλλον, μα που γι αυτό γίνεται ,εκείνη η δαμόκλειος σπάθη που ολοένα και συχνότερα επέρχεται δριμύτατα και καταιγιστικά στο κεφάλι του.

Ας μην κρίνουμε για να μην κριθούμε.
Κανείς δεν είναι σε θέση ,να καταλάβει,να αντιληφθεί και περισσότερο,να αποδώσει ευθύνες και κατηγορίες .

Δε μας έρχεται μια καλή πρωία και λέμε: Α σήμερα τι έχουμε να κάνουμε;
Δε χωρίζουμε;

Ήμαρτον με αυτές τις αντιλήψεις! Γιατί βρε παιδί μου, μα ήταν όλα τόσο όμορφα, βγαίναμε βόλτες μαζί, μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για τη γυναίκα του, δεν της χαλούσε χατίρι …και πόσες άλλες όμορφες και άνευ λόγου και σημασίας δικαιολογίες έχουν βρει και έχουν ειπωθεί. Πάμπολλες φορές και θα επαναλαμβάνονται συνεχώς και αδιαλείπτως. Μα η ουσία είναι μία …Ο ΚΥΒΟΣ ΕΡΡΙΦΘΗ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΟΥΚΙΑ ΝΑ ΦΑΣ ΜΕΓΑΛΟ ΛΟΓΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΙΣ…ΑΠΛΑ. ΤΟΣΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ.ΑΛΛΑ ΚΟΣΜΟΣ ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ!!!