Κείμενο: Άννα Τσιβελεκίδου,
Φιλόλογος – Γλωσσολόγος

Επιμέλεια: Μαρία Σουρτζή,
Φιλόλογος


Πολλοί από εμάς ίσως κάποια στιγμή να αναρωτηθήκαμε τι θα κάναμε αν ζούσαμε για πολλά χρόνια –ίσως παραπάνω από εκατό ή διακόσια, ή ακόμα κι αν μπορούσαμε να γίνουμε αθάνατοι. Πόσοι όμως έχουμε σκεφτεί αν θα ήταν όντως εφικτό να μην πεθάνουμε; Προπάντων όμως είναι δυνατόν να υπάρχουν αισθήματα, σχέσεις, καταστάσεις και άνθρωποι που θα μπορούσαν να παραμείνουν αιώνια μαζί μας;

Το Άρωμα του Ονείρου του Τομ Ρόμπινς περίτεχνα μέσα από μια ιδιαίτερη ιστορία αναζήτησης ενός μοναδικού αρώματος και της αθανασίας, μάς μιλάει για τον άσβηστο πόθο του ανθρώπου να νικήσει τα γηρατειά και να μείνει αθάνατος. Η αφήγηση ξεκινά στα δάση της αρχαίας Βοημίας με την πάλη του βασιλιά Αλομπάρ –πρωταγωνιστή του βιβλίου– με τα γηρατειά, ενώ το τέλος μας βρίσκει, χίλια χρόνια αργότερα, στο σήμερα στην ενάτη βραδινή ώρα Παρισιού. Τότε τρεις αρωματοποιοί ανακαλύπτουν τη βασική νότα για το άρωμα που αποτελεί την ουσία του σύμπαντος.

Κατά το διάστημα αυτό, σκιαγραφούνται πολλές και ενδιαφέρουσες προσωπικότητες –θεοί, νύμφες, θνητοί και… ενδιάμεσοι. Τολμηροί χαρακτήρες, ξεχωριστοί πολιτισμοί και ιδιαίτερες ιδιοσυγκρασίες ξεδιπλώνονται, φέρνοντας όλοι στην επιφάνεια τα ίδια αρχέγονα ερωτήματα σχετικά με τον άνθρωπο, τις ανθρώπινες σχέσεις, την σωτηρία της ψυχής, την αθανασία και την αγάπη. Εκεί το μαγικό χέρι του Ρόμπινς υφαίνει την πλοκή με λεπτή χρυσή κλωστή και με μια μυρωδιά γιασεμιού. Με εκπληκτική ευφυΐα ο συγγραφέας δίνει εικόνες και παρομοιώσεις τόσο ζωντανές, που τα λόγια παίρνουν μορφή, ήχο και αρώματα της φύσης. Μορφές που έχεις ξαναδεί, ήχους που έχεις κάπου ξανακούσει και μυρωδιές αρκετά γνώριμες στην όσφρησή σου. Οι λέξεις θυμίζουν καλλίγραμμες μπαλαρίνες που σβουρίζονται πάνω από τον Ισημερινό, πηγαίνοντας να συναντήσουν τις σβουριχτές μπαλαρίνες του Μεσημβρινού. Τέλεια συγχρονισμένες κινούνται ατέρμονα στους δύο άξονες της γης. Όσο διαχρονικός θα ήταν ένας τέτοιος χορός, άλλο τόσο διαχρονικά είναι και τα θέματα που αγγίζει ο Τομ Ρόμπινς στο Άρωμα του Ονείρου, οδηγώντας την σκέψη του αναγνώστη σε μονοπάτια που έχει διανύσει ξανά στο παρελθόν, αλλά ίσως να μην πίστεψε ποτέ ότι ήταν άξια απορίας ή ίσως οι απορίες αυτές να θυσιάστηκαν στο βωμό της θνησιμότητας. Όταν όμως το θέμα αυτό λύνεται, όταν ο βασιλιάς Αλομπάρ και η Κούδρα φτάνουν στην αθανασία, τότε ξεκινά η πραγματική αναζήτηση του νοήματος της ζωής και της ύπαρξης. Ξεκινά η αναζήτηση του εσωτερικού εαυτού, του εαυτού πέρα από τις ανθρώπινες επαφές και τις κοινωνικές συμβάσεις. Ένα ταξίδι προς το «εγώ», που βρίσκεται καλά κρυμμένο, συμπιεσμένο σε συγκεκριμένο σχήμα και καμουφλαρισμένο με συγκεκριμένο χρώμα. Κουρδισμένο να έχει συγκεκριμένες επιθυμίες και ορισμένη συμπεριφορά. Όταν ο εαυτός αυτός, αυθεντικός και μοναδικός για τον καθένα, έρθει στην επιφάνεια, αναδύεται ένα άρωμα γνώριμο, ένα άρωμα μοναδικό για τον καθένα ξεχωριστά, που απαντά στην ουσία της ύπαρξής του.

Το Άρωμα του Ονείρου δεν το διαβάζεις απλώς… το νιώθεις, το αφουγκράζεσαι, το μυρίζεις… και το άρωμά του είναι ένα άρωμα νοσταλγικό και ταυτόχρονα φιλόδοξο… Το άρωμα από την πρώτη σου αγκαλιά, από το πιο γλυκό σου φιλί… Το άρωμα από τα λουλούδια της άνοιξης, από το πρώτο σου ταξίδι ή από το αγαπημένο σου βιβλίο… Το άρωμα από ένα όνειρο που είδες και ξέχασες ή από ένα όνειρο που θα ξαναδείς… Αυτό είναι  το Άρωμα του Ονείρου.

 


Προτεινόμενη βιβλιογραφία:

Robbins, T. (1998). Το Άρωμα του Ονείρου. Αθήνα:  Αίολος.