Κείμενο: Βιργινία Βλάχου
Φιλόλογος – Φοιτήτρια Ψυχολογίας

Επιμέλεια: Χαρούλα Ξανθοπούλου
Φιλόλογος


Έχεις νιώσει ποτέ να σε πνίγει ένα μη προσδιορισμένο συναίσθημα; Σαν τα χέρια του να έχουν τυλιχθεί γύρω από το λαιμό σου και να μην σου αφήνουν περιθώρια για άλλη σκέψη. Ένα συναίσθημα που δεν ξέρεις από πού έρχεται και τι θέλει από ‘σένα. Τι θέλει από ‘σένα; Το νιώθεις να σε απειλεί. Τι απειλεί και γιατί το φοβάσαι; Προσπαθείς να το αγνοήσεις, να το καλύψεις με τον θόρυβο του δρόμου. Τα καταφέρνεις για λίγο. Όμως πάνω που τα έχεις βάλει όλα στη ροή που τα ήθελες, ο θόρυβος σωπαίνει και ξυπνάει πάλι. Όχι για να μπει στη ζωή σου, αλλά σε τραβάει από το χέρι χωρίς να σε ρωτήσει. Πού σε πάει; Θέλεις να πείσεις τον εαυτό σου ότι φοβάσαι, αλλά αυτό ήλπιζες. Ήλπιζες να ξανάρθει. Όσο το ένα σου χέρι είναι έρμαιο στη θέληση του, άλλο τόσο νιώθεις το άλλο να σε τραβάει σα μαγνήτης στο φως. Τότε βίαια κλείνεις τα μάτια σου και μαζί με τα δάκρυα το διώχνεις μακριά, παραδίνεσαι στην πεζή καθημερινότητα. Το νίκησες και η ζωή σου συνεχίζεται. Πολύ θα ήθελες να ξέρεις πως θα ήταν αν το άφηνες να σε τραβήξει στην δίνη του. Και όταν τα λόγια σου έχουν τελειώσει, τη θέση τους παίρνουν τα χρώματα και προσπαθούν εκείνα να το γνωρίσουν. Να το ξυπνήσουν. Να το σκαλίσουν. Υπάρχουν μέρες που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Έφτασε πάλι η ώρα του. Θέλει να πιάσει το χέρι σου και να νιώσει τα μάτια σου. Το άγγιγμά του μια μυστήρια αβεβαιότητα που σου δίνει τη δύναμη να το διώξεις μακριά και πάλι. Γιατί να το βρεις; Γιατί να το κρατήσεις; Θα χάσει τη μέθη που σου προσφέρει· από απροσδιόριστο θα γίνει προσδιορισμένο. Θα γίνει συμβατικό.

Τώρα σου δίνει την επιλογή να το ονομάζεις όπως θέλεις. Είναι σκοτεινό, βαθύ και αβέβαιο. Ξέρεις ότι το μόνο που θέλει είναι να σε πάρει μαζί του. ‘’Δεν θα πας ποτέ’’· τελεία ή ερωτηματικό; Ξέρεις ότι δεν θα σε κρατήσει στην τελεία αλλά στο ερωτηματικό. Τα ερωτηματικά είναι πιο εύκολα. Αυτό έχεις μάθει. Εσύ επιλέγεις το σκονισμένο φόρεμα που σου έδωσαν και σε έμαθαν να φοράς. Αυτό το φόρεμα δεν είσαι εσύ. Είναι όλα όσα σε δεσμεύουν σε αντιδράσεις αμέστωτες. Σε μαθημένες ανταποκρίσεις. Όποτε βρίσκεσαι μπροστά στο σκονισμένο φόρεμα, στο σκοτεινό δωμάτιο έχεις δύο επιλογές. Να ντυθείς με αυτό ή να αγγίξεις και να μυρίσεις την σκόνη του αφήνοντας το εκεί που ανήκει, στο πλέον γνώριμο σκοτάδι του. Πες το όπως θες, όμως μη φοβάσαι τις στιγμές που έρχεται, γιατί εσύ επιλέγεις το αδράχτι ή το σωσίβιο.

Νιώθεις ότι έρχεται κάτι νέο ολόδροσο. Θα πνιγείς στην φρεσκάδα του ή θα κολυμπήσεις αντίθετα; Δεν το εμπιστεύεσαι όπως δεν σε εμπιστεύεται και αυτό. Από δροσερό νερό θα γίνει άνυδρη έρημος και εσύ θα μετανιώσεις που το πίστεψες; Ξέρει ότι στο δυνατό του τράβηγμα θα φύγεις. Το φόρεμα θα σε ‘’τρώει’’ ξυπνώντας τα συμπλέγματά σου. Είχε γίνει ένα με το δέρμα σου για χρόνια. Πως τόλμησες να το εγκαταλείψεις έτσι; Ήταν η φυλακή που ερωτεύτηκες. Όμως έχεις δει το δέρμα σου πια. Την μόνη διέξοδο για τον λυτρωμό σου.


Βιβλιογραφία:

Morton, S., Shane, E. & Gales, M. (1997). Intimate Attachments: Toward a New Self Psychology. New York, London: The Guilford Press.

Tangney, J. P., & Fischer, K. W. (1995). Self-conscious emotions: The psychology of shame, guilt, embarrassment, and pride. New York, NY, US: Guilford Press.