Ποίημα: Νεκταρία Τσοπανέλη
Ψυχολόγος

Επιμέλεια: Στέλλα Πυρένη
Φιλόλογος


Κάνοντας ασκήσεις στατιστικής
αναπνέει ακόμα τον καπνό του.
Η έξοδος κινδύνου πάντα,
πάντα κάτω από τα πόδια της.
«Σφάλμα τύπου I»,
γράφει στο τσαλακωμένο χαρτί της.
Ήταν το βράδυ,
που βγαίνοντας ξυπόλητη από το μπάνιο,
άκουσε να παίζει
εκείνη η μελωδία που λέει
για «έναν κόσμο όμορφο»,
σχεδόν πανέμορφο, πρόλαβε να ονειρευτεί
πριν γλιστρήσει.
Και λέει μόνη πως ναι,
ζούμε στο σκοτάδι.

Πήρε πάλι να γράφει:
«Σφάλμα τύπου II
Είσαι ο Εκείνος.
Κι εγώ άσπλαχνα ψύχραιμη στην απουσία σου,
απόψε και κάθε απόψε
αποσυνδέομαι από την ψυχή μου εντέχνως.
Άγευστος  αιών, ο αιών μας, αγάπη μου.
Μα,
ακόμα κι αν όλα τα φανάρια της γης
δείχνουν κόκκινα,
ακόμα κι αν τα άστρα
δε συμφιλιωθούν ποτέ με τον ουρανό,
ακόμα κι αν σταματήσουν οι γλάροι να πετάνε και
τα σύννεφα δε μοιάζουν πια αγκαλιασμένα,
εγώ θα σου ψιθυρίζω την αυγή των πραγμάτων».

«Μέχρι την άκρη του κόσμου,
μέχρι το μαζί να ρουφήξει τη μοναξιά,
μέχρι το επόμενο φτέρνισμά σου,
μέχρι ο ήλιος να εκτροχιαστεί,
μέχρι τα τρένα να φτάσουν στους σταθμούς τους,
μέχρι να φωνάξεις Είσαι η Εκείνη,
μέχρι να ξεχαστούμε ανηλεώς,
μέχρι να συναντηθούμε στο παλάτι των ανέμων,
εγώ θα σου ψιθυρίζω την αυγή των πραγμάτων».