Εβελίνα Παπούλια

Σ’ εσένα, φίλε, που με βοήθησες να πλέξω τη θηλιά μου

Ποίημα: Εβελίνα Παπούλια, Μαθήτρια Επιμέλεια: Σπυριδούλα Μπισμπικοπούλου, Φιλόλογος Είναι όλα σκοτεινά πια. Πιο μαύρα. Πιο ήσυχα. Ακούγεται ένα ουρλιαχτό... Περισσότερα...
Εβελίνα Παπούλια

Εβελίνα Παπούλια

Συντάκτρια, Μαθήτρια

Λατρεύει όλες τις μορφές τέχνης, αλλά κυρίως αγαπάει την ποίηση. Αν κάποιος την ρωτούσε τι την ώθησε στο γράψιμο θα του απαντούσε με τα λόγια κάποιου «Αν ένας ποιητής μπορούσε να πει με ακρίβεια τί γράφει, γιατί γράφει και τί είναι αυτό που τον κάνει να γράφει, δεν θα έγραφε» Σύμφωνα με εκείνη, ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που μένει πάντα ξύπνιος περιμένοντας εκείνο το κομμάτι μας, εκείνο το άβουλο κομμάτι μας να κοιμηθεί για να μπορέσει να μιλήσει, να ακουστεί. Η ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που δημιουργεί το άπιαστο. Που εκφράζει τον πόνο, τη λύπη, τη θλίψη την αγάπη, το πάθος με λόγια δημιουργικά τέλεια. Είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν φοβάται να εκφραστεί, όταν ο άλλος εαυτός μας κοιμάται. Η ποίηση είναι το όνειρο ενός ονειροπόλου όταν είναι ξύπνιος.